Rozdział 14:8

Misja drugiego posłańca - Upadł, upadł wielki Babilon

8. A drugi anioł szedł za nim i mówił: Upadł, upadł wielki Babilon, który napoił wszystkie narody winem szaleńczej rozpusty, BW

A inny anioł, drugi, przyszedł w ślad mówiąc: Upadł, upadł wielki Babilon, co winem zapalczywości swego nierządu napoił wszystkie narody! BT
 
A inny anioł, drugi, szedł za nim ze słowami: Upadł, upadł wielki Babilon, który winem szaleństwa swojej rozpusty napoił wszystkie narody. NP.

A za nim szedł drugi Anioł, mówiąc: Upadł Babilon, ono miasto wielkie! bo winem gniewu wszeteczeństwa swego napoił wszystkie narody. BG

Przeczytajmy jeszcze fragment z Jer. 51:6-9; „Uchodźcie z pośrodku Babilonu i niech każdy ratuje swoje życie, abyście nie zginęli przez jego winę, gdyż jest to czas pomsty dla Pana, On odda mu to, na co zasłużył! Babilon jest złotym kubkiem w ręku Pana, upijającym całą ziemię. Z jego wina piły narody, dlatego też narody oszalały. Babilon padł znienacka i został rozbity. Biadajcie nad nim, weźcie balsamu na jego ból, może da się go uleczyć. Leczyliśmy Babilon, ale nie dało się go uleczyć; zostawcie go! Chodźmy każdy do swojego kraju, gdyż jego sąd niebios sięga i wznosi się aż do obłoków!”

Misja dwóch aniołów mówi o dwóch grupach ludzi, w wierszu poprzednim o bojących się Boga  i wielbiących Go oraz tych, z dzisiejszego wiersza, którzy są odurzeni winem rozpusty i wszeteczeństwa oraz splamieni brudem Babilonu. Masz wybór. Po której stronie będziesz ?

Ten wiersz daje światło na wspomnianą wcześniej ideę „niesplamienia się” i dotyczy duchowego wszeteczeństwa. To tutaj wspomniane wszeteczeństwo mówi o czymś więcej niż zwykła ludzka seksualna nieczystość. Całość przekazu Objawienia wskazuje wyraźnie, że i cudzołożne, niewierne kobiety jak i wszeteczeństwo to symbol duchowego odstępstwa, niewierności Bogu i cudzołożnych związków z innymi religiami, mieszanina doktryn i wyznań, powiązania z inną duchowością.

Babilon jest symbolem wrogiej Bogu potęgi, zuchwalstwa, bałwochwalstwa, okultyzmu, wszelakiej pożądliwości, pychy, przepychu. Babilon to źródło zepsucia, ideologii która doprowadza do upadku zasad moralnych, siedlisko grzechu. Babilon jest symbolem niewoli, ucisku i presji. To symbol przepychu, gdzie wszystkim rządzi pieniądz, sukces, władza i zysk. To miasto ucisku, niesprawiedliwości społecznej. W wierszu ósmym mamy zapowiedź upadku tych wszystkich rzeczy i chwała Bogu za tą nadzieję, że kiedyś to upadnie.

Upadł, upadł wielki Babilon, który winem θυμου (thymou) wzburzenia, szału, szaleństwa swojej rozpusty πορνειας (porneias) nierządu, wszeteczeństwa napoił wszystkie narody. Słowo Babilon z języka greckiego βαβυλων (babylōn) znaczy „brama bogów” natomiast interesująca jest etymologia tego słowa w języku hebrajskim בָּבֶל (bä·bel') a jego znaczenie to (confusion by miting)" „poplątanie przez mieszanie.” Słowo Babilon w języku hebrajskim pochodzi od słowa בָּלַל  (bä·lal'), mieszać, mylić, zanikać, tracić swoje właściwości poprzez mieszanie

Kolejna informacja na którą zwróciłem uwagę, to ta, że Babilon choć jest rozgniewany lub szalony, nikogo na siłę nie upijał, po prostu było wielkie pragnienie picia z tego kielicha. Był pobyt, była podaż. To pragnienie będzie tak wielkie, i tak duża otwartość, że całe narody bezkrytycznie, w wielkim obłędzie upiją się tym winem do nieprzytomności. 

Bardzo ciekawe proroctwa na temat Babilonu spotykamy u proroków Starego Testamentu oraz w innych miejscach w księdze Objawienia. Są one bardzo kompatybilne ze sobą. Jeden fragment z Jer. 51:6-9 już zacytowałem wyżej. „I stanie się z Babilonem, perłą królestw, chlubą i dumą Chaldejczyków to, co się stało z Sodomą i Gomorą, które zniszczył Bóg. Nigdy już nie będzie zamieszkany i nie będzie w nim ludzi po wszystkie pokolenia; żaden Arab nie rozbije tam namiotu ani pasterze nie zatrzymają się tam z trzodami. Lecz dzikie zwierzęta będą tam miały swoje leże, a ich domy będą pełne sów. Mieszkać tam będą strusie i wyprawiać swoje harce kosmacze." Izaj. 13:19-21

„Wtem zawołał strażnik: Na strażniczej wieży, Panie, ustawicznie stoję dzień w dzień i trwam na warcie noc w noc. I oto tu nadchodzi oddział jeźdźców, zaprzęgi konne. I odezwał się głos: Upadł, upadł Babilon i wszystkie posągi jego bogów potrzaskane na ziemi. O, ludu ty mój, wymłócony i podeptany na klepisku! Co usłyszałem od Pana Zastępów, Boga izraelskiego, to wam zwiastowałem.” Izaj. 21:8-10

„A siódmy wylał czaszę swoją w powietrze; i rozległ się ze świątyni od tronu donośny głos mówiący: Stało się. I nastąpiły błyskawice i donośne grzmoty, i wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek istnieje na ziemi; tak potężne było to trzęsienie. I rozpadło się wielkie miasto na trzy części, i legły w gruzach miasta pogan. I wspomniano przed Bogiem o wielkim Babilonie, że należy mu dać kielich wina zapalczywego gniewu Bożego.” Obj. 16:17-19

„A na czole jej wypisane było imię o tajemniczym znaczeniu: Wielki Babilon, matka wszetecznic i obrzydliwości ziemi. I widziałem tę kobietę pijaną krwią świętych i krwią męczenników Jezusowych. A ujrzawszy ją, zdumiałem się bardzo.” Obj. 17:5-6

„I zawołał donośnym głosem: Upadł, upadł Wielki Babilon i stał się siedliskiem demonów i schronieniem wszelkiego ducha nieczystego i schronieniem wszelkiego ptactwa nieczystego i wstrętnego.” Obj. 18:2; „Z dala stać będą ze strachu przed jego męką, mówiąc: Biada, biada tobie, miasto wielkie, Babilonie, miasto potężne, gdyż w jednej godzinie nastał twój sąd.” Obj. 18:10; „I podniósł jeden potężny anioł kamień, duży jak kamień młyński, i wrzucił go do morza, mówiąc: Tak jednym rzutem zostanie strącone wielkie miasto Babilon, i już go nie będzie.” Obj. 18:21

Obecnie, od III w p.n.e miasto Babilon jest pustkowiem. W ostatnich latach po upadku Saddama Husajna, wzmożono tam prace archeologiczne. W czasach Jana był tam prawdopodobnie zbór chrześcijan, świadczy o tym jeden wiersz z listu apostoła Piotra;  „Pozdrawia was zbór w Babilonie, wespół z wami wybrany, i Marek, syn mój.” 1 Piotr. 5:13 To jest bardzo interesujący fragment. Niektórzy historycy twierdzą, że w czasach Jana nie było takiej miejscowości jak Babilon. To Rzym nazywano Babilonem, a Piotr pozdrawia nie zbór w Babilonie, ale w Rzymie. Są ludzie którzy wierzą, że Babilon zostanie jeszcze odbudowany jako metropolia, być może przez muzułmanów.

Dzisiaj Wielki Babilon to symbol skierowanej przeciwko Bogu opozycji politycznej i religijnej, dla jednych jest to odrodzone cesarstwo rzymskie pod postacią Unii Europejskiej, dla innych są to Stany Zjednoczone. Są zwolennicy teorii, że miasto Babilon zostanie odbudowane i stanie się stolicą imperium nowej uniwersalnej religii. Są osoby, które pod symbolem Babilonu upatrują religijny system papieski i Watykan. Obserwując dzisiejsze tendencje do ogromnego relatywizmu i uniwersalizmu, w Babilonie upatruję mieszaninę wielu wyznań, religii i władzy świeckiej, wszelkie ruchy ekumeniczno - polityczne idące na głęboki kompromis kosztem czystości doktryn biblijnych. Nasze oczy powinny patrzeć na zjawisko tzw, chrislamu, czy przenikania New Age i mistyki dalekowschodniej do chrześcijaństwa. Do tematu Babilonu i wina wrócimy jeszcze w dalszej części studium. Już w dziesiątym wierszu jest mowa o winie jako o napoju symbolizującym gniew Boży.

„To i on pić będzie samo czyste wino gniewu Bożego z kielicha jego gniewu i będzie męczony w ogniu i w siarce wobec świętych aniołów i wobec Baranka.” Obj. 14:10

„I przyszedł jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz, i tak się do mnie odezwał: Chodź, pokażę ci sąd nad wielką wszetecznicą, która rozsiadła się nad wielu wodami, Z którą nierząd uprawiali królowie ziemi, a winem jej nierządu upijali się mieszkańcy ziemi.” Obj. 17:1-2

„I zawołał donośnym głosem: Upadł, upadł Wielki Babilon i stał się siedliskiem demonów i schronieniem wszelkiego ducha nieczystego i schronieniem wszelkiego ptactwa nieczystego i wstrętnego. Gdyż wszystkie narody piły wino szaleńczej rozpusty jego i królowie ziemi uprawiali z nim wszeteczeństwo, a kupcy ziemi wzbogacili się na wielkim jego przepychu.” Obj. 18:2-3

Upadł, upadł Wielki Babilon

Osiemnasty rozdział Księgi Objawienia mówi o upadku Babilonu. Bóg z jakiegoś ważnego powodu chce, aby nasza uwaga była mocno skoncentrowana na Babilonie. Czym jest Babilon? Babilon to świat, światowy, bezbożny, zdemoralizowany system wartości. Obecnie największe "stężenie" Babilonu jest w  zachodnim, nominalnym, zepsutym chrześcijaństwie.  Babilon jest imitacją chrześcijaństwa, fałszywą „bramą do Boga”. Jest mieszaniną i zamieszaniem. To zeświecczone, zdemoralizowane, pogańskie i bezbożne, odstępcze i zwiedzione, wszeteczne, bogate i zuchwałe chrześcijaństwo.

"I zawołał donośnym głosem: Upadł, upadł Wielki Babilon i stał się siedliskiem demonów i schronieniem wszelkiego ducha nieczystego i schronieniem wszelkiego ptactwa nieczystego i wstrętnego." Objawienie 18:2

Powyższe proroctwo o upadku Babilonu jest proroctwem powtórzonym, cytowanymi z proroctw Starego Testamentu:

„I stanie się z Babilonem, perłą królestw, chlubą i dumą Chaldejczyków, to, co się stało z Sodomą i Gomorą, które zniszczył Bóg. Nigdy już nie będzie zamieszkany i nie będzie w nim ludzi po wszystkie pokolenia; żaden Arab nie rozbije tam namiotu ani pasterze nie zatrzymają się tam z trzodami. Lecz dzikie zwierzęta będą tam miały swoje leże, a ich domy będą pełne sów. Mieszkać tam będą strusie i wyprawiać swoje harce kosmacze. Hieny będą wyć w jego pałacach, a szakale we wspaniałych zamkach. Bliski już jest jego czas, a jego dni nie ulegną zwłoce.” Izaj. 13:19-22

„I oto tu nadchodzi oddział jeźdźców, zaprzęgi konne. I odezwał się głos: Upadł, upadł Babilon i wszystkie posągi jego bogów potrzaskane na ziemi.” Izaj. 21:9

„Słowo, które wypowiedział Pan przez proroka Jeremiasza o Babilonie, o kraju Chaldejczyków: Zwiastujcie między narodami i głoście, podnieście sztandar, głoście, nie ukrywajcie, mówcie: Babilon zdobyty, Bel zhańbiony, Marduk rozbity, zhańbione jego posągi, rozbite jego bałwany. Gdyż wyruszył przeciwko niemu naród z północy, i ten obróci jego ziemię w pustynię, tak że nie będzie w niej mieszkańca, zarówno człowiek jak i bydło ucieknie w popłochu. (…) Miecz niech się zwróci przeciwko Chaldejczykom - mówi Pan - i przeciwko mieszkańcom Babilonu, przeciwko jego książętom, i przeciwko jego mędrcom. Miecz przeciwko wróżbitom, aby zgłupieli, miecz przeciwko jego rycerzom, aby upadli na duchu. Miecz przeciwko jego rumakom i wozom wojennym, przeciwko całej mieszaninie ludów pośród niego, aby zniewieścieli; miecz przeciwko jego skarbcom, aby były zrabowane. Posucha na jego wody, aby wyschły, gdyż jest to kraj bałwanów, i przez owe straszydła zgłupieli. Dlatego osiądą tam dzikie zwierzęta z szakalami i zamieszkają w nim strusie; i już nigdy nie będzie zamieszkany ani zaludniony po wszystkie pokolenia.” Jer. 50:1-3, 35-39

„I poślę przeciwko Babilonowi wiejaczy, którzy go przewieją i spustoszą jego kraj, gdy rozłożą się zewsząd przeciwko niemu w dniu niedoli. (...) Uchodźcie z pośrodka Babilonu i niech każdy ratuje swoje życie, abyście nie zginęli przez jego winę, gdyż jest to czas pomsty dla Pana, On odda mu to, na co zasłużył! Babilon jest złotym kubkiem w ręku Pana, upijającym całą ziemię. Z jego wina piły narody, dlatego też narody oszalały. Babilon padł znienacka i został rozbity. Biadajcie nad nim, weźcie balsamu na jego ból, może da się go uleczyć. Leczyliśmy Babilon, ale nie dało się go uleczyć; zostawcie go! Chodźmy każdy do swojego kraju, gdyż jego sąd niebios sięga i wznosi się aż do obłoków! (...) Oto Ja wystąpię przeciwko tobie, góro zniszczenia - mówi Pan - która zniszczyłaś całą ziemię; i wyciągnę moją rękę przeciwko tobie, i strącę cię ze skał, i zamienię cię w górę płonącą. I nie wezmę z ciebie kamienia na narożnik ani kamienia do fundamentów, gdyż będziesz wieczną ruiną - mówi Pan. (...) Albowiem tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Córka babilońska jest jak klepisko w czasie, gdy się je ubija; już wkrótce, a przyjdzie dla niej czas żniwa. Pożarł mnie, zniszczył mnie Nebukadnesar, król babiloński, odstawił mnie jak puste naczynie, pochłonął mnie jak potwór, napełnił mną swój brzuch, wypędził mnie z mojej rozkosznej ziemi, Gwałt mnie zadany i mój upadek niech dotkną Babilon - tak niech powiedzą mieszkańcy Syjonu! Moja krew na mieszkańców Chaldei - tak niech powie Jeruzalem! (...) I stanie się Babilon kupą gruzów, siedliskiem szakali, miejscem grozy i gwizdania, bez mieszkańców. (...) Hej, Babilon zdobyty i wzięta chwała całej ziemi! Babilon przedmiotem grozy wśród narodów! Morze podeszło pod sam Babilon, przykryło go naporem swoich fal. Jego miasta stały się pustynią, ziemią suchą i stepem; krajem, w którym nikt nie mieszka i przez który nie przechodzi żaden człowiek. I nawiedzę Bela w Babilonie, i wyciągnę z jego paszczy, co pochłonął. I już nie będą tłumnie płynąć do niego narody. Padł także mur Babilonu. Wyjdź z jego pośrodka, mój ludu, i niech każdy ratuje swoje życie przed żarem gniewu Pana! (...) Dlatego oto dni idą - mówi Pan, gdy nawiedzę jego bałwany, a w całym jego kraju jęczeć będą pobici. Choćby Babilon wstąpił na niebiosa i choćby swoją twierdzę zbudował na niedostępnej wysokości, jednak ode mnie przyjdą do niego pustoszyciele - mówi Pan. Krzyk słychać z Babilonu i wieść o wielkim zniszczeniu z ziemi chaldejskiej, Gdyż Pan niszczy Babilon i usuwa z niego wielki gwar; choćby ich fale huczały jak potężne wody i rozlegał się hałaśliwy ich głos, Gdyż pustoszyciel przybył do Babilonu i jego bohaterowie zostali wzięci do niewoli, ich łuki łamane, Pan jest bowiem Bogiem odpłaty, On rzetelnie odpłaca. (...) Tak mówi Pan Zastępów: Mury obszernego Babilonu będą doszczętnie zburzone, a jego wysokie bramy ogniem spalone. W ten sposób ludy trudzą się dla marności, a narody mozolą się dla ognia. (...) A Jeremiasz spisał na jednym zwoju wszystkie klęski, które miały spaść na Babilon, wszystkie owe słowa, napisane o Babilonie.” Jer. 51:2,6-9,25-26,33-35,37,41-45,52-56,58,60

Jeszcze chciałbym zwrócić uwagę na jeden fragment. Dotyczy on Niniwy. Niniwa była położona niedaleko Babilonu. Bóg za czasów proroka Jonasza okazał wielką łaskę mieszkańcom Niniwy. Niniwa jest ostrzeżeniem, aby łaski Bożej nie brać na daremno.

„Wyciągnie swoją rękę przeciwko północy i zniszczy Asyrię, Niniwę obróci w pustkowie, w kraj suchy, jak pustynię. I wylegiwać się będą na niej trzody, wszelkie zwierzęta polne, pelikan i sowa będą nocować na głowicach kolumn, a puszczyk będzie krzyczał w oknach, kruk zaś na progu, gdyż wiązanie cedrowe będzie zawalone. Oto wesołe miasto, które czuło się bezpieczne i które mówiło do siebie: Tylko ja i nikt inny! Jakim stało się pustkowiem, legowiskiem zwierząt! Każdy, kto będzie przechodził koło niego, zagwiżdże i machnie ręką.” Sof. 2:13-15

Martyn Lloyd – Jones w książce „Kościół i czasy ostateczne” pisze: „W końcu ostatni wróg, którego widzimy jest opisany w czternastym rozdziale, gdzie czytamy o „wielkim mieście” Babilonie. Na szczęście nie musimy się trapić zrozumieniem tego, bo w dalszych rozdziałach mamy szczegółowy opis wielkiej nierządnicy Babilonu i wydaje się, że nie mamy podstaw by wątpić, czego ów obraz dotyczy. Oznacza, z pewnością, zwodzącą moc światowości, moc świata, przez która nas nęci, i oddala od Boga i Jezusa Chrystusa Pana. Samo pojęcie „nierządnica” sugeruje to wszystko i jeśli przeczytacie szczegółowy opis w tych rozdziałach odkryjecie, jaki to jest doskonały obraz. Babilon oznacza wdzięk, który jest diabelski i powierzchowny, i ohydny, i plugawy, i śmiercionośny, a jednak tak pociągające, że zwodzi Bożych ludzi. Cóż nie znacie dobrze swoich Biblii, jeśli nie wiecie, jak często ona ostrzega przed światowością. „Demas mnie opuścił”, pisze Paweł, „umiłowawszy świat doczesny”. „Nie miłujcie świata ani tych rzeczy, które są na świecie. Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Bo wszystko, co jest na świecie, pożądliwość ciała i pożądliwość oczu, i pycha życia, nie jest z Ojca, ale ze świata.” 1 Jan. 2:15-16. On znał niebezpieczeństwo i często, kiedy diabeł nie potrafi zniszczyć Bożych ludzi przez otwarte fizyczne działanie, robi to przez pożądliwości tego świata.”

„Z pewnością Babilon, kontynuuje M. Lloyd, reprezentuje zwodzącą moc grzechu i świata; wszystko w tym świecie, co nas nęci, [czaruje] i pociąga, i odciąga nas od Boga. To może być kultura, może być szczytny idealizm. Babilon dotyczy bezpośrednio naszych doświadczeń. Już opisałem wyrafinowanie i pożądliwości świata, a tutaj mamy szczegółowy i przerażający obraz jak wszystko to zostanie zniszczone i sprowadzone do niczego. To niemalże niesamowite, ale również zupełnie pewne. Pomyślcie o świecie, o potopie światowości, popatrzcie na ulice jakiegokolwiek z wielkich miast. Popatrzcie na wiadomości w gazetach. Popatrzcie na życie społeczeństwa i wtedy zwróćcie się do tych oświecających rozdziałów. (Objawienie 17 i 18)

Popatrzcie na suknie, na bogactwo, na luksusy, na przechwałki i zarozumiałość. To wszystko zwodzi ludzi, to skutek działania wielkiej nierządnicy, która pociąga królów i książęta, bogatych kupców [klasę średnią] i zwykłych, szarych ludzi w ten sam sposób. Mamy doskonały obraz świata poza Chrystusem, chełpiący się ze swego bogactwa, chełpiący się ze swego jedzenia, balów i imprez, samochodów, wyposażenia, ubrań, i piękna i ludzkiej chwały. Ale czytajmy dalej co się z tym stanie. Czytajmy jak to wszystko zostanie zniszczone, kompletnie i absolutnie. Ach, żebyśmy tak przyjęli to nauczanie, by już nie dać się skusić światu! W Objawieniu 17:16 czytamy, że nawet światowi wielbiciele zwrócą się przeciwko Babilonowi. Kiedy zobaczą, że źle się dzieje, niektórzy z tych, nazywanych królami, odwróci się od niej – zawsze tak robią. Podczas wojny, kiedy właśnie trwa nalot bombowy, zapominasz o swoich błyskotkach. W schronie przeciwlotniczym księżna niewiele się różni od gosposi.

To wszystko widzimy tutaj w Objawieniu, ale sprawy będą wyglądały jeszcze gorzej w przyszłości. Babilon zostanie obnażony, zostanie wydrwiony i ukazany w całej swej obrzydliwości, która jest rzeczywistości. Make-up puder zostaną usunięte i Babilon okaże się w całej swej obrzydliwej nagości i nieczystości. [Zawartość złotego kubka się rozleje na ziemię.] Przeczytajcie te rozdziały kilka razy i zobaczycie dyskomfort wszystkich, którzy żyli dla Babilonu, i wszystkich, którzy wierzyli w niego i wszystkich, dla których był on całym życiem. Pozostali bez niczego.”

Rozdział 18:1,2

1,2. Potem widziałem innego anioła zstępującego z nieba, który miał wielkie pełnomocnictwo, i rozjaśniła się ziemia od jego blasku. I zawołał donośnym głosem: Upadł, upadł Wielki Babilon i stał się siedliskiem demonów i schronieniem wszelkiego ducha nieczystego i schronieniem wszelkiego ptactwa nieczystego i wstrętnego. BW
 
Potem ujrzałem innego anioła - zstępującego z nieba i mającego wielką władzę, a ziemia od chwały jego rozbłysła. I głosem potężnym tak zawołał: Upadł, upadł Babilon - stolica. I stała się siedliskiem demonów i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt, BT

Po tych [wydarzeniach] zobaczyłem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką władzę — a od jego chwały rozjaśniła się ziemia. I zawołał potężnym głosem: Upadł, upadł Wielki Babilon i stał się siedzibą demonów i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, kryjówką wszelkiego ptactwa nieczystego, kryjówką wszelkiego zwierzęcia nieczystego i ohydnego, NP

A potemem widział drugiego Anioła zstępującego z nieba, mającego moc wielką i oświeciła się ziemia od chwały jego. I zawołał potężnie głosem wielkim, mówiąc: Upadł, upadł Babilon on wielki i stał się przybytkiem czartów i mieszkaniem wszelkiego ducha nieczystego, i mieszkaniem wszelkiego ptastwa nieczystego i przemierzłego. BG

Trwa rozprawa sądowa Wielkiej Nierządnicy. W poprzedniej wizji, anioł zaprowadził Jana na pustkowie. Tam Jan zobaczył film dokumentalny o historii Wielkiej Wszetecznicy, której na imię jest Babilon. Teraz mamy nową wizję, nowy odcinek i innego anioła. Który ma nie tyle wielkie pełnomocnictwo, ale εξουσιαν (eksousian) władzę wielką, aby zakomunikować coś nader ważnego.  I teraz, ten niebiański minister,  przychodzi i czytamy, ze anioł ten  z całych sił εκραξεν (ekraksen) krzyknął, w sile głosu wielkiego. Uwaga! To jest kolejne ważne przesłanie dla Jana, a za jego pośrednictwem i dla nas.

Babilon. To jest słowo klucz, jedno z ważniejszych w całej księdze. Bóg chce nam pokazać, czym jest Babilon i jak wielkim jest zagrożeniem dla Kościoła. Chce nam, poprzez tą wizję, uzmysłowić w jak wielkim niebezpieczeństwie znajdowali się i obecnie się znajdują  uczniowie i słudzy Jezusa.

Jak już zauważyliście istnieje kilka interpretacji Babilonu. Dla jednych jest to świat, czyli obecny bezbożny system, bezbożny światopogląd. Ta teoria się kłóci z faktem, że Bestia w koalicji z dziesięcioma królami z nienawiścią pokona Babilon, pozostając jak najbardziej „światem” w biblijnym tego słowa znaczeniu. Dla innych jest to Rzym, a ściśle biorąc Kościół Rzymsko – Katolicki i system papieski z siedzibą na siedmiu wzgórzach, czyli w Watykanie. Jest dość spora grupa   komentatorów, którzy uważają, że chodzi tutaj o literalne miasto Babilon w Iraku, że zostanie ono kiedyś odbudowane, jako np. stolica Państwa Islamskiego. Taką próbę podjął Saddam Husajn. Podobno każda cegiełka, w tym co odbudowano, jest z jego podpisem. Ciekawa myśl. Czwarta grupa jest zdania, że Babilon, to  zeświecczone, bałwochwalcze, zdemoralizowane, odstępcze i zwiedzione chrześcijaństwo bez Chrystusa. Doskonale zarządzane, bogate, wyniosłe, dumne z sukcesów, oparte na przywództwie ludzi nad ludźmi. Chrześcijaństwo jako dobrze prosperująca firma, z doskonałym marketingiem, traktująca Ewangelię w kategoriach towaru do sprzedaży, czy rodzaj usług. Ludzkie chrześcijaństwo bez Ducha Świętego. Ja zdecydowanie jestem zwolennikiem tej ostatniej interpretacji.

Czy Babilon to Rzym? Ja widzę, że Babilon to coś więcej niż Rzym, to jest światopogląd, to jest duch wywodzący się z Babilonu. O tym pisałem we wcześniejszych postach. Rzym jest tylko częścią Babilonu, prawdopodobnie największą. Rzym jako kościół zachodni, ( z marginalną polityczna rolą kościoła wschodniego) bardziej upatruję w "małym rogu", i w głowie, której była zadania śmiertelna rana, a jednak ma się obecnie dobrze.  Za kilka dni naszą uwagę przykuje kolejna ważna cecha Babilonu, a mianowicie interesy. Kupcy, usługi  i handel. Aktywność handlowa, akcent położony jest na interesy. Tą tendencję bardziej dzisiaj widzę w protestanckiej Ameryce, niż w katolickim Rzymie. Zdemoralizowanie i odstępstwo jest dzisiaj bardziej rozpowszechnione, widzialne  i akceptowane wśród zachodnich, denominacyjnych Protestantów, wśród kościołów historycznych, niż w kościele Rzymskim czy w Prawosławnym.  Uważam, że wiele wskazuje na to, iż idziemy w kierunku połączenia odstępczego, bałwochwalczego katolicyzmu, ze zwiedzionym, zeświecczonym protestantyzmem. Stolica tego imperium, może być w Rzymie (w Watykanie), ale też równie dobrze w Brukseli,  Nowym Jorku czy w Waszyngtonie D.C. Waszyngton notabene jest usytuowany na siedmiu wzgórzach. Powiem tak, sytuacja jest tutaj rozwojowa.

Dalekie od Boga chrześcijaństwo upada, duchowo i moralnie. I staje się siedliskiem demonów, ulotnych ptaków wszelkiej obrzydliwości i nieczystości.

Mamy tu bardzo doniosłą i uroczystą proklamację „Upadł, επεσεν (epesen) upadł, Wielki Babilon”. Prorocy często przedstawiali przyszłe wydarzenia jako już dokonane. Choć rozumiem, że wydarzenie to należy do przyszłości, to u Boga ono już się dokonało. Taki manewr językowy nazywa się aorystem. W dzisiejszym wierszu mamy zapowiedź upadku Babilonu, właściwie to jest kolejna zapowiedź,  powtórzenie pradawnych słów proroka Izajasza, a następnie anioła z czternastego rozdziału Objawienia. To anielskie zawołanie powraca.

 „I oto tu nadchodzi oddział jeźdźców, zaprzęgi konne. I odezwał się głos: Upadł, upadł Babilon i wszystkie posągi jego bogów potrzaskane na ziemi.” Izaj. 21:9 „A drugi anioł szedł za nim i mówił: Upadł, upadł wielki Babilon, który napoił wszystkie narody winem szaleńczej rozpusty,” Obj. 14:8

Tak jak już wielokrotnie pisałem, Księga Objawienia jest Starym Testamentem w pigułce na końcu Nowego Testamentu. Obliczono, że w Apokalipsie na ogólną liczbę 405 wersetów, 285 z nich  to dosłowne cytaty ze Starego Testamentu. Czyli średnio pięć cytatów na siedem wersetów. To oznacza, że jest ich więcej niż w czterech Ewangeliach razem wziętych. Ten rozdział wyraźnie podnosi tą statystykę.

Babilon jest obecnie takim samym zagrożeniem dla ludu Bożego Nowego Przymierza, jak był dla narodu wybranego w Starym Przymierzu. Kiedy analizujemy historię Babilonu widzimy dwa główne zagrożenia. Duchowe, poprzez przepych, bałwochwalstwo i bezbożność. Zagrożenie mieszaniną pogaństwa, światowości ze świętością. Takim przykładem synkretyzmu duchowego byli Samarytanie. Drugim zagrożeniem było niebezpieczeństwo uprowadzenia do niewoli. Dokładnie takie same zagrożenia dotykają dzisiaj wierzących uczniów Pana Jezusa Chrystusa. Diabeł poprzez mieszaninę chce wielu z nas uprowadzić  do niewoli. Również w  tej wojnie są jeńcy...

„Wiarołomni, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem, to wrogość wobec Boga? Jeśli więc kto chce być przyjacielem świata, staje się nieprzyjacielem Boga. Albo czy sądzicie, że na próżno Pismo mówi: Zazdrośnie chce On mieć tylko dla siebie ducha, któremu dał w nas mieszkanie?” Jak. 4:4-5

„Nie miłujcie świata ani tych rzeczy, które są na świecie. Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Bo wszystko, co jest na świecie, pożądliwość ciała i pożądliwość oczu, i pycha życia, nie jest z Ojca, ale ze świata.” 1 Jan. 2:15-16

"A nie upodabniajcie się do tego świata, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu swego, abyście umieli rozróżnić, co jest wolą Bożą, co jest dobre, miłe i doskonałe." Rzym. 12:2

„Albowiem objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi, Nauczając nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli,” Tyt. 2:11-12

Te cztery wersety będą dla nas pomocne w zrozumieniu czwartego wiersza z tego rozdziału.

Upadł gdyż... Uciekaj abyś...

To jest bardzo ważny temat. Być może nawet najważniejszy w Księdze Objawienia. Mamy tutaj wielki Boży nakaz dla kościoła. Dlatego teraz około dwóch kolejnych tygodni spędzimy na rozważaniach czym jest obecnie Babilon i jakie, z jego strony czyha niebezpieczeństwo. Hasłem przewodnim naszych rozważań będzie wielki apel Boży; „ludu mój wyjdź z Babilonu”.  Może nawet warto wydrukować sobie te słowa i powiesić gdzieś w widocznym miejscu na ścianie. Obecnie kościół skupia się na wielkim nakazie misyjnym, by iść, chrzcić i nauczać. To jest ważna misja,  ale my musimy pamiętać i tak samo mocno akcentować ten drugi wielki nakaz. 

Popatrzmy w jakiej atmosferze ta wieść jest przekazana. To jest uroczystość. Przekazuje nam go anioł mający jakieś bardzo ważne pełnomocnictwo z Nieba, inne tłumaczenia podają, że ma władzę.  Ten anioł jaśnieje chwałą Bożą. Zaczerpnął ją na spotkaniu z Bogiem. Promienieje tak jak Mojżesz schodzący z góry Synaj. To jest dowód, że jego przesłanie, jest dopiero co, wzięte z sprzed tronu Bożego w Niebie. Jest świeże  i aktualne. Anioł przekazuje poselstwo Janowi,  pośród olśniewającego światła Bożej chwały.  Ziemia εφωτισθη (efōtisthē) została oświetlona. Ten anioł, w imieniu Boga niesie światło dla kościoła. Tak jakby chciał przyświecić nam ziemię, abyśmy dokładnie zobaczyli Babilon, jego nieczystość i wszelka obrzydliwość. Modlę się, aby to słowo ożyło dzisiaj w sercach ludzi wierzących, aby zobaczyli czym jest Babilon i żeby uciekli z niego jak najszybciej. Boże, potrzebujemy maści wzrok naprawiającej...

"A gdy Mojżesz zstępował z góry Synaj, mając w ręku dwie tablice Świadectwa, nie wiedział Mojżesz, gdy zstępował z góry, że skóra na twarzy jego promieniała od rozmowy z Panem. 2 Moj. 34:29 

Dalej czytamy, że karą jaka spotka Babilon za zwodzenie narodów, będzie zamienienie go w pustkowie i w więzienie dla duchów nieczystych. Babilon stanie się pustkowiem, a pustkowie wg Słowa Bożego jest miejscem pobytu demonów. To wielkie, tętniące życiem miasto opustoszeje i zamieni się w kupę kamieni.  Popatrzcie też na małe Babilony, tam gdzie były zbory, gdzie tętniło życie, większość z nich praktycznie dzisiaj jest niezamieszkałą stertą ruin. 

„I obrócę kraj w pustynię i pustkowie, tak że skończy się dumna jego potęga i opustoszeją góry izraelskie, tak że nikt nie będzie tamtędy przechodził. I poznają, że Ja jestem Pan, gdy obrócę kraj w pustynię i pustkowie za wszystkie ich obrzydliwości, których się dopuścili.” Ezech. 33:28-29

„Gdyż mój miecz zwisa z nieba, oto spada na Edom i na lud obłożony przeze mnie klątwą. (...) Jego pałace porosną cierniem, pokrzywy i osty będą w ich zamkach; i stanie się mieszkaniem szakali, siedzibą strusi. Świstaki natkną się na hieny i fauny będą się wzajemnie nawoływać, tylko upiór nocny będzie tam odpoczywał i znajdzie dla siebie schronienie.” Izaj. 34:5,13-14

„Gdy zaś duch nieczysty wyjdzie z człowieka, wędruje po miejscach bezwodnych, szukając ukojenia, ale go nie znajduje. Wtedy mówi: Wrócę do domu swego, skąd wyszedłem, i przyszedłszy, zastaje go opróżnionym, wymiecionym i przyozdobionym.” Mat. 12:43-44

Przekład mesjański oddaje to w następujący sposób; „Bawel (Babilon) wielki, stał się siedliskiem demonów, więzieniem każdego ducha nieczystego, (φυλακη (fylakē) strażnicą), więzieniem wszelkiego ptactwa nieczystego, znienawidzonego.”; ορνεου ακαθαρτου και μεμισημενου (ornemu akathartou kai memisēmenou) ptaka nieczystego, który jest obrzydliwy, znienawidzony.

Ptaki na ogół kojarzą się nam raczej z miłymi zwierzętami, wróblami, papugami, sikorkami, bocianami. Sroka nie jest miłym ptakiem, bo skrzeczy i zjada jaja innym ptakom, ma wredny charakter, reszta ptaków jest w porządku. Jednak na pustyni jest wiele ptaków drapieżnych, żywiących się padliną, a nawet ich wygląd, np. sępów jest odstraszający. Tutaj ptaki są nieczyste, obrzydliwe i budzą wstręt.

W 5 Moj. 14:11-18 mamy spis nie nadających się do jedzenia nieczystych ptaków. Mamy opis Abrama, który odgania drapieżne ptaki „Wtedy zleciały ptaki drapieżne do padliny, lecz Abram je odpędził.”1 Moj. 15:11 O ptakach dziobiących ludzkie ciała czytamy w historii o snach, które wykładał Józef ; „Po trzech dniach faraon podniesie wysoko głowę twoją, bo powiesi cię na drzewie, i ptaki będą zjadać ciało twoje.” 1 Moj. 40:19

„I pojmane zostało zwierzę, a wraz z nim fałszywy prorok, który przed nim czynił cuda, jakimi zwiódł tych, którzy przyjęli znamię zwierzęcia i oddawali pokłon posągowi jego. Zostali oni obaj wrzuceni żywcem do jeziora ognistego, gorejącego siarką. A pozostali byli pobici mieczem wychodzącym z ust jeźdźca na koniu, i wszystkie ptaki nasyciły się ich ciałami.” Obj. 19:20-21

Rozdział 17:5

5. A na czole jej wypisane było imię o tajemniczym znaczeniu: Wielki Babilon, matka wszetecznic i obrzydliwości ziemi. BW

A na jej czole wypisane imię - tajemnica: "Wielki Babilon. Macierz nierządnic i obrzydliwości ziemi. BT
 
Na jej czole zaś wypisane było imię, tajemnica: Wielki Babilon, matka nierządnic i obrzydliwości ziemi. NP.

A na czole jej było imię napisane: Tajemnica, Babilon wielki, matka wszeteczeństw i obrzydliwości ziemi. BG

Trwa rozprawa sądowa, na ławie oskarżonych siedzi kobieta jadąca na bestii. Jan został zaproszony na tę rozprawę. Dzięki temu i my mamy możliwość przyjrzeć się temu procesowi. Kim jest oskarżona. Jest luksusową prostytutką. Jest kobietą bogatą. Ma na imię Babilon. Ma wielu kochanków, bardziej klientów. To wysoko postawione osoby, prezydenci państw i królowie, kilku premierów i ministrów spraw zagranicznych. O co jest oskarżona ? O zabicie i prześladowanie świętych, oraz o rozpicie swoją rozpustą, obrzydliwym plugastwem całych narodów. Z dzisiejszego tekstu dowiadujemy się jeszcze, że ma córki, też prostytutki, wszetecznice oraz, że jest matką wszelkiej obrzydliwości. Kto jest ich ojcem, królowie i dostojnicy, a może bestia na której siedzi ich matka. Matka wszetecznic spłodzonych przez Antychrysta. Jaki zapadnie wyrok ?

A jak to widzenie ma się do czasu? W rozdziale szesnastym (16:19) mieliśmy informację, że podczas trwania wylania siódmej czaszy gniewu Bożego, wspomniano przed Bogiem o wielkim Babilonie, że należy mu dać kielich wina zapalczywego gniewu Bożego. Jeszcze wcześniej w (14:8) czytaliśmy, że „drugi anioł szedł za nim (za pierwszym) i mówił: Upadł, upadł wielki Babilon, który napoił wszystkie narody winem szaleńczej rozpusty. I jeszcze jeden ważny moment. Widzimy, że Wielka Wszetecznica jedzie na pierwszej Bestii. Z wiersza (16:10) dowiedzieliśmy się, że gdy piąty anioł wylał czaszę swoją na tron zwierzęcia, to wówczas pogrążyło się królestwo jego w ciemnościach, i gryźli ludzie z bólu swoje języki. Kiedy Jan zobaczył wizję wylania siedmiu czasz zapalczywego gniewu Bożego, i gdy ktoś wspomniał Bogu o Babilonie, z jakiegoś ważnego powodu Bóg chciał Janowi, a poprzez niego i nam pokazać sąd nad tą wszetecznicą. Chciał powiedzieć coś więcej. Mamy dwa rozdziały na ten temat. A zatem jest to bardzo ważny fragment w Księdze Objawienia. Myślę, że cofamy się tutaj w czasie przed wylanie siedmiu czasz z gniewem Bożym na zbuntowanych mieszkańców ziemi.

W poprzednim wierszu naszą uwagę przykuł złoty kielich, w tym wierszu podkreślony jest μυστηριον (mystērion) tajemniczy napis na czole Wielkiej Wszetecznicy. Tajemnica, Wielki Babilon, Matka wszetecznic, Matka obrzydliwości ziemi. Babilon słynął z rozwiązłości i niemoralności. Niektóre informacje historyczne podają, że każda kobieta w Babilonie musiała raz w życiu zostać nierządnicą sakralną. Trudno więc się dziwić, że Babilon nazwany jest matką wszetecznic.

Nierządnice w Rzymie za czasów Jana nosiły na swoich czołach opaski z imieniem. Ta Matka μητηρ (mētēr) matka [nie macierz (μήτρα)] wszetecznic ma wypisaną wyraźną wizytówkę kim jest. Jak bardzo trzeba być upitym i opętanym, w jakim trzeba być obłędzie, aby nie widzieć tego wyraźnego, powtarzam wyraźnego, napisu na jej czole. Ta kobieta o dziwo jest w tym względzie uczciwa.

Co dzisiaj jest Babilonem ? Wcześniej w komentarzu do (14:8) napisałem: „Dzisiaj Wielki Babilon to symbol skierowanej przeciwko Bogu opozycji politycznej i religijnej, dla jednych jest to odrodzone cesarstwo rzymskie pod postacią Unii Europejskiej, dla innych są to Stany Zjednoczone. Są zwolennicy teorii, że miasto Babilon zostanie odbudowane i stanie się stolicą imperium nowej uniwersalnej religii. Są osoby, które pod symbolem Babilonu upatrują religijny system papieski i Watykan. Obserwując dzisiejsze tendencje do ogromnego relatywizmu i uniwersalizmu, w Babilonie upatruję mieszaninę wielu wyznań, religii i władzy świeckiej, wszelkie ruchy ekumeniczno - polityczne idące na głęboki kompromis kosztem czystości doktryn biblijnych. Nasze oczy powinny patrzeć na zjawisko tzw, chrislamu, czy przenikania New Age i mistyki dalekowschodniej do chrześcijaństwa. Do tematu Babilonu i wina wrócimy jeszcze w dalszej części studium. Już w dziesiątym wierszu jest mowa o winie jako o napoju symbolizującym gniew Boży.”

Ważne i ciekawe informacje na temat Babilonu znajdujemy w książce H. Turkanika pt. „Księga Objawienia” gdzie czytamy” Nie ma wyraźniejszego przykładu historii ludzkiej degradacji jak obraz Babilonu. Jego początkiem był BABEL (hebr. BRAMA BOŻA), jako centrum oddawania czci żywemu Bogu, ale w krótkim czasie ten sam Babel uległ całkowitej degeneracji z powodu buntu i pychy ludzkiej i staje się źródłem i centrum wszystkich kultów bałwochwalczych. Pismo Święte bardzo często zajmuje się tematyką Babilonu. Określenie Babilon bowiem występuje w Biblii ponad 200 razy i znajduje się na drugim miejscu w Piśmie Świętym po Jeruzalem. Z wielu licznych tekstów biblijnych wynika, że Babilon w Piśmie Świętym oznacza nazwę wielkiego systemu bałwochwalczego kultu religijnego. W tym kontekście Babilon oglądany dzisiaj oznacza fałszywą religię, która najpierw w Starym Testamencie zaraziła Izrael śmiertelnym wirusem bałwochwalstwa i duchowego cudzołóstwa, a następnie w Nowym Testamencie, w okresie poapostolskim dokonała podobnego totalnego zniszczenia na płaszczyźnie kościoła chrześcijańskiego, i w rezultacie tego kościół zdryfował z biblijnej prostoty do synkretycznej mieszaniny chrześcijaństwa z pogaństwem. Stosując bowiem szatańską zasadę zastąpienia doskonałego Bożego planu słabą, nikczemną namiastką, Babilon stał się źródłem imitacji religii w formie pseudochrześcijaństwa.”

Następnie czytamy o tym, dlaczego Babilon stał się matką wszetecznic, innych systemów religijnych opartych na bałwochwalstwie; „ Ze starożytnych, pozabiblijnych źródeł historycznych dowiadujemy się, że SEMIRAMIS, żona NIMRODA, budowniczego Babilonu była założycielką RELIGIJNYCH MISTERIÓW BABILOŃSKICH, na które składały się tajemne ryty religijne, poświęcone czci poszczególnych bóstw orientalnych w Babilonie. Semiramis była NAJWYŻSZĄ KAPŁANKĄ STAROŻYTNYCH KULTÓW BABILOŃSKICH, stała się typem wszetecznicy, opisanej w 17 rozdziale Apokalipsy. Na podstawie starożytnych zapisów pozabiblijnych, które się zachowały, Semiramis przeżyła swojego męża, Nimroda 42 lata, a po jego śmierci, prowadząc lubieżne i wyuzdane życie wydała na świat syna, który rzekomo miał się urodzić w nadnaturalny sposób, nadano mu imię TAMMUZ, i w kulcie babilońskim był czczony jako „zbawca swego ludu", a więc „pseudomesjasz", którego przyjście było jakoby wypełnieniem Bożej obietnicy, danej Ewie (por. Gen. 3,15), a w rzeczywistości był to kolejny diabelski podstęp imitujący Boży plan zbawienia człowieka.

Legenda babilońska o MATCE I SYNU przyjęła się w rytach religijnych Babilonu, a następnie wchłonęły ją różne religie pogańskie starożytności. Obrazy, przedstawiające matkę królową niebios z dzieckiem na ręku, spotykamy w wielu starożytnych religiach, a niezliczone kulty religijne zawierają zwodnicze obietnice oczyszczenia z grzechów przez pośrednictwo matki i syna. I choć te poszczególne ryty religijne Babilonu różniły się między sobą szczegółami, to jednak łączył je jeden wspólny element kultowy, mianowicie urząd kapłanów, zajmujących się głównie oddawaniem czci matce i synowi przez kropienie „świętą wodą" i poświęcanie dziewic przewidzianych do nierządu sakralnego.

TAMMUZ, syn Semiramidy, wedle wierzeń babilońskich miał być zabity przez dzikie zwierzęta, ale został przywrócony do życia, co stanowi oczywistą szatańską analogię do śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa Chrystusa. Pismo Święte nie zajmuje się opisem tych pogańskich kultów, czyni jedynie wzmiankę, aby zasygnalizować wielki duchowy konflikt, który istniał i będzie istniał pomiędzy prawdziwą wiarą a fałszywą religią. Prorok Ezechiel np. stanowczo sprzeciwiał się obrzędowi opłakiwania zabitego Tammuza (Ez. 8,14). Jeremiasz natomiast z gorzkim wyrzutem wspomina o wypieku placków dla „królowej niebios" (Jer. 7,18) i bałwochwalczym spalaniu kadzideł w hołdzie „królowej niebios" (Jer. 44,17-19.25). Kult Baala, cechujący narody kananejskie w Palestynie był podobną formą tego samego misterium religijnego, mającego swój początek w Babilonie. Kananejski Baal był utożsamiany z Tammuzem, a Tammuz z greckim Adonisem i egipskim Ozyrysem.

To szczególne misterium religijne Babilonu stało się „RELIGIĄ - MATKĄ" wszystkich religii pogańskich do tego stopnia, że zdominowało religie wszystkich narodów całego starożytnego świata dając początek niezliczonym misteriom religijnym, posiadającym własne rytuały, odrębne wierzenia i przepisy ofiarne jako fałszerstwo (falsyfikat) i przeciwieństwo prawdziwej wiary w żywego i prawdziwego Boga, objawionego w jedynej Bożej księdze Piśmie Świętym.”

Podobną myśl podaje David M. Levy w książce „Objawienie ostatnie słowo Boga”, gdzie czytamy.; „Historia pokazuje, że żona Nemroda Semiramida, stała się główną kapłanką bałwochwalczego systemu tajemnych rytuałów religijnych zwanych jako „Tajemnice babilońskie”. Babilon stał się praźródłem bałwochwalstwa i matka wszelkich kultów pogańskich, które rozprzestrzeniły się po całej ziemi.”

Dalej Levy odnosi się do Rzymu: „W Rzymie najwyższy kapłan przyjął tytuł Pontifex Maximus”. Kiedy Juliusz Cezar został władcą imperium rzymskiego, przejął ten tytuł, a po nim kolejni cesarze aż do Konstantyna Wielkiego., który stał się głową zarówno państwa jak tez kościoła. Potem tytuł ten przyjął biskup Rzymu. Wraz z upływem czasu kościół w Rzymie zaadoptował wiele z tych babilońskich praktyk i bałwochwalczych nauk, zaciemniając Prawdę. Wiele z tych nauk wtargnęło do kościoła za sprawą Konstantyna, który zmieszał pogaństwo z chrześcijaństwem, kiedy ustanowił to ostatnie religią państwową.”

Dalej autor pisze na temat współczesnego protestantyzmu: „W naszych czasach niektóre denominacje protestanckie zupełnie lekceważą niebiblijne nauki obecne w rzymskim katolicyzmie. Współdziałają z nim w różnych posługach i funkcjach religijnych, a nawet czynią pierwsze kroki w kierunku ponownego zjednoczenia. Z nominalnego chrześcijaństwa w końcu wyłoni się jeden światowy kościół po pochwyceniu prawdziwie wierzących.”

Za czasów Jana Apostoła, rolę Babilonu, wielkiego wszetecznego miasta, rolę matki dla ówczesnej religii odgrywał zdecydowanie Rzym. Rzym miał duchowy wpływ na ówczesny świat. Rzymska bogini Kybele, Matka Bogów, Królowa Niebios, Wielka Macierz, Bogini Matka, była zapewne prawzorem dla apokaliptycznej Wielkiej Wszetecznicy. W Rzymie przygotowano dla Matki Bogów (łac. Mater Deum) tymczasową siedzibę w świątyni Wiktorii na Palatynie. Po Rzymie rolę Babilonu przejęło imperium rzymskie a następnie święte cesarstwo. Orgie, prostytucja sakralna, różne seksualne dewiacje były na porządku dziennym w pogańskim Rzymie, a następnie w „chrześcijańskim” Rzymie gdzie od czasów tzw. Pornokracji do przynajmniej czasów Reformacji Rzym był siedliskiem wszelkiej obrzydliwej jawnej niemoralności i okultyzmu.

Przez wiele stuleci, w czasach Reformacji, aż po pierwszą dekadę XX wieku powszechnie uważano, że te wszystkie postacie odnoszą się do kościoła rzymsko katolickiego. I była to słuszna i uzasadniona sugestia. Jednak obecnie rolę Babilonu odgrywa „chrześcijańska” Europa Zachodnia i Ameryka Północna, współczesne liberalne zwiedzione chrześcijaństwo, w którym widzimy jak szybko postępuje deprawacja, demoralizacja i bezbożność. Widzimy coraz większą mieszaninę kultów pogańskich i duchowości wschodniej, w tym New Age, z nominalnym zeświecczonym chrześcijaństwem.

Babilon

Zanim rozpoczniemy osiemnasty  rozdział chciałbym zaproponować jeszcze jedno opracowanie na temat pochodzenia Babilonu -  Wielkiej Wszetecznicy

Babilon (sum. ká.dingir.raki /"brama boga"/; akad. Bāb-ilim /"brama boga"/ lub Bāb-ilāni /"brama bogów"/; gr. Βαβυλών Babylōn; bibl. בָּבֶל Bābel; arab. بابل Bābil) – starożytne miasto położone w Mezopotamii, nad Eufratem, dawna stolica Babilonii; obecnie stanowisko archeologiczne Atlal Babil w Iraku.

„Czy to nie jest ów wielki Babilon, który zbudowałem na siedzibę króla dzięki potężnej mojej mocy i dla uświetnienia mojej wspaniałości?” Dan. 4:26-28

Zdjęty grozą oglądanej wizji apostoł Jan ujrzał na czole wszetecznicy wypisane imię: „WIELKI BABILON, MATKA WSZETECZNIC I OBRZYDLIWOŚCI ZIEMI". Już po raz trzeci proroctwo przytacza to szkaradne imię (14,8; 16,19. por. 18,2.10.16.18.21). Tekst biblijny Obj.17,5 podaje, że imię wszetecznicy „WIELKI BABILON", jest imieniem tajemniczym; jest tajemnicą, taką jak .tajemnica nieprawości" (2 Tes. 2,7). Tajemnicę tę anioł wyjaśni Janowi w 17,7.

Bibliści na ogół przyjmują tytuł - imię "WIELKI BABILON", który nosi wszetecznica, nie odnosi się do Babilonu jako starożytnego miasta, ani do Babilonu jako królestwa czy państwa, ani też do Babilonu jako potężnego Imperium starożytności, ale do Babilonu jako potęgi religijnej, której odpowiednikiem, religijnym symbolem, jest wszetecznica.Jej charakter został objawiony w drugiej części jej imienia: "MATKA WSZETECZNIC I OBRZYDLIWOŚCI ZIEMI". Babilon był bowiem kolebką wszystkich religii starożytnego Wschodu i stamtąd wzięły swój początek wszystkie bałwochwalcze religie. Wielu biblistów, znawców zagadnienia stwierdza, że niegodziwość i nieczystość cechująca pogańskie, orgiastyczne ryty religii Babilonu wślizgnęły się do chrześcijaństwa w czwartym i piątym stuleciu i przetrwały niestrudzenie do naszych czasów, urastając oczywiście do monstrualnych rozmiarów bałwochwalstwa religijnego.

BABILON

Nie ma wyraźniejszego przykładu historii ludzkiej degradacji jak obraz Babilonu. Jego początkiem był BABEL (hebr. BRAMA BOŻA), jako centrum oddawania czci żywemu Bogu, ale w krótkim czasie ten sam Babel uległ całkowitej degeneracji z powodu buntu i pychy ludzkiej i stał się źródłem i centrum wszystkich kultów bałwochwalczych. Pismo Święte bardzo często zajmuje się tematyką Babilonu. Określenie Babilon bowiem występuje w Biblii ponad 200 razy i znajduje się na drugim miejscu w Piśmie Świętym po Jeruzalem. Z wielu licznych tekstów biblijnych wynika, że Babilon w Piśmie Świętym oznacza nazwę wielkiego systemu bałwochwalczego kultu religijnego. W tym kontekście Babilon oglądany dzisiaj oznacza fałszywą religię, która najpierw w Starym Testamencie zaraziła Izrael śmiertelnym wirusem bałwochwalstwa i duchowego cudzołóstwa, a następnie w Nowym Testamencie, w okresie po apostolskim dokonała podobnego totalnego zniszczenia na płaszczyźnie kościoła chrześcijańskiego. W rezultacie tego, kościół zdryfował z biblijnej prostoty do synkretycznej mieszaniny chrześcijaństwa z pogaństwem. Stosując bowiem szatańską zasadę zastąpienia doskonałego Bożego planu słabą, nikczemną namiastką, Babilon stał się źródłem imitacji religii w formie pseudo chrześcijaństwa.

We wczesnej historii starożytnego świata Pismo Święte w 10 rozdziale Księgi Genesis relacjonuje, że NIMROD (z hebr. REBELIA), syn Kusza, bezbożny wnuk Chama, a prawnuk Noego, nazwany w Biblii "pierwszym mocarzem na ziemi" (Gen. 10,6) zakłada pierwsze wielkie, buntownicze miasto BABILON: „... a początkiem jego królestwa był Babilon..." (Gen. 10,10), który następnie według relacji rozdziału 11 Księgi Genesis będzie miejscem pierwszej zorganizowanej rebelii przeciwko Bogu. "Nuże, zbudujmy sobie miasto i wieżę, której szczyt sięgałby aż do nieba..." (Gen. 11,4). Archeologia orientalna podaje przykłady budowy ogromnych wysokich budowli z cegły zw. ZIQQURAT, z których najlepszym okazem jest ZIQQURAT odnaleziony w Erech (Gen. 10,10), pochodzący z czasów ponad 3000 lat przed Chr. Wieża Babel była z pewnością prototypem późniejszych ziqquratów, poświęconych różnym pogańskim bóstwom. Wieża Babel była pomnikiem ludzkiej pychy i wyrażeniem buntu i rebelii ludzkości przeciwko prawdziwemu Bogu. Bóg ukarał ten objaw ludzkiej pychy i rebelii i doprowadził do pomieszania języków, dlatego też nazwano to miasto „BABEL", co znaczy: "POMIESZAŁ"(Gen. 11,9). Babel, nazwany później BABILONEM miał długą historię.

Babilon stał się znany od czasów panowania Hammurabiego (1728 -1686 r. przed Chr.), który doprowadził do rozkwitu Imperium Starobabilońskie. Do szczytu swej potęgi i chwały Babilon doszedł za panowania króla Nebukadnesara (605-562 r. przed Chr.), który był największym władcą Imperium Neobabilońskiego. W tym okresie działał prorok Daniel i napisał księgę prorocką. Wykopaliska archeologiczne dostarczają wielu szczegółów dotyczących historii miasta i imperium. Przy studiowaniu zagadnienia Babilonu najistotniejszym jest jego religijny aspekt, jak zostało to ukazane w 17 rozdziale Księgi Objawienia.

Ze starożytnych, pozabiblijnych źródeł historycznych dowiadujemy się, że SEMIRAMIS, żona NIMRODA, budowniczego Babilonu była założycielką RELIGIJNYCH MISTERIÓW BABILOŃSKICH, na które składały się tajemne ryty religijne, poświęcone czci poszczególnych bóstw orientalnych w Babilonie. Semiramis była NAJWYŻSZĄ KAPŁANKĄ STAROŻYTNYCH KULTÓW BABILOŃSKICH, stała się typem wszetecznicy, opisanej w 17 rozdziale Apokalipsy. Na podstawie starożytnych zapisów pozabiblijnych, które się zachowały, Semiramis przeżyła swojego męża, Nimroda 42 lata, a po jego śmierci, prowadząc lubieżne i wyuzdane życie wydała na świat syna, który rzekomo miał się urodzić w nadnaturalny sposób, nadano mu imię TAMMUZ, i w kulcie babilońskim był czczony jako „zbawca swego ludu", a więc „pseudomesjasz", którego przyjście było jakoby wypełnieniem Bożej obietnicy, danej Ewie (por. Gen. 3,15), a w rzeczywistości był to kolejny diabelski podstęp imitujący Boży plan zbawienia człowieka.

Legenda babilońska o MATCE I SYNU przyjęła się w rytach religijnych Babilonu, a następnie wchłonęły ją różne religie pogańskie starożytności. Obrazy, przedstawiające matkę królową niebios z dzieckiem na ręku, spotykamy w wielu starożytnych religiach, a niezliczone kulty religijne zawierają zwodnicze obietnice oczyszczenia z grzechów przez pośrednictwo matki i syna. I choć te poszczególne ryty religijne Babilonu różniły się między sobą szczegółami, to jednak łączył je jeden wspólny element kultowy, mianowicie urząd kapłanów, zajmujących się głównie oddawaniem czci matce i synowi przez kropienie „świętą wodą" i poświęcanie dziewic przewidzianych do nierządu sakralnego.

TAMMUZ, syn Semiramidy, wedle wierzeń babilońskich miał być zabity przez dzikie zwierzęta, ale został przywrócony do życia, co stanowi oczywistą szatańską analogię do śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa Chrystusa. Pismo Święte nie zajmuje się opisem tych pogańskich kultów, czyni jedynie wzmiankę, aby zasygnalizować wielki duchowy konflikt, który istniał i będzie istniał pomiędzy prawdziwą wiarą a fałszywą religią. Prorok Ezechiel np. stanowczo sprzeciwiał się obrzędowi opłakiwania zabitego Tammuza (Ez. 8,14). Jeremiasz natomiast z gorzkim wyrzutem wspomina o wypieku placków dla „królowej niebios" (Jer. 7,18) i bałwochwalczym spalaniu kadzideł w hołdzie „królowej niebios" (Jer. 44,17-19.25). Kult Baala, cechujący narody kananejskie w Palestynie był podobną formą tego samego misterium religijnego, mającego swój początek w Babilonie. Kananejski Baal był utożsamiany z Tammuzem, a Tammuz z greckim Adonisem i egipskim Ozyrysem.

To szczególne misterium religijne Babilonu stało się „RELIGIĄ - MATKĄ" wszystkich religii pogańskich do tego stopnia, że zdominowało religie wszystkich narodów całego starożytnego świata dając początek niezliczonym misteriom religijnym, posiadającym własne rytuały, odrębne wierzenia i przepisy ofiarne jako fałszerstwo (falsyfikat) i przeciwieństwo prawdziwej wiary w żywego i prawdziwego Boga, objawionego w jedynej Bożej księdze  Piśmie Świętym.

Babilon jako wszeteczna kobieta został ukazany w proroctwie Zachariasza 5,5-11, gdzie kobieta z w. 7 jest opisana jako personifikacja (uosobienie) bezbożności w wierszu 8. Droga religii babilońskiej, Kult babiloński, jako najstarszy na świecie, utorował sobie drogę do innych miast starożytnego świata. Gdy Babilon został zdobyty przez Cyrusa, króla perskiego w roku 538 przed Chr. najwyżsi kapłani starej religii babilońskiej przenieśli się do Pergamonu, stolicy małoazjatyckich kultów orientalnych. Najwyższy kapłan babilońskiej religii nosił koronę w postaci głowy ryby, odpowiednika filistyńskiego bóstwa DAGONA. boga – ryby (Sędz. 16,23. 1 Sam. 5 r. 1 Kron. 10,10), któremu Filistyni oddawali cześć i budowali świątynie (por. Joz. 15,41). Na swej koronie arcykapłan miał wyryty napis: "Zarzucający most", oczywiście most pomiędzy człowiekiem
i szatanem.

Gdy zaś ostatni król Pergamonu ATTALUS II oddał Królestwo Pergamonu pod panowanie Rzymian w roku 133 przed Chr., wówczas kapłani starej, babilońskiej religii przenieśli się do Wiecznego Miasta wraz z całą kultową obrzędowością i misteriami religijnymi. Od tej pory więc tytuł najwyższego kapłana misteriów babilońskich przejęli cezarowie Imperium Romanum, nosząc wyryty napis na swej koronie: "PONTIFEX MAXIMUS", co stanowiło łaciński ekwiwalent (odpowiednik) babilońskiego tytułu ("pontifex" termin łaciński złożony z dwóch wyrazów: „pons, tis" oraz „facere" – zarzucający most), następnie zaś w epoce konstantyńskiej tytuł ten został dołączony do wieńca wielu tytułów honorujących głowę tego, który zawiadywał imperialną religią. Po ogłoszeniu Edyktu Mediolańskiego w roku 313, a następnie Edyktu o Religii z roku 380, następuje asymilacja z orientalnymi misteriami religijnymi i stan ten trwać będzie, aż do dnia dzisiejszego, tworząc skomplikowany amalgamat apostatycznej religii. Rozdział 17 Księgi Objawienia ukazuje aktualny stan tej religii przed przyjściem Pana Jezusa Chrystusa. Odstępstwo kościoła, widziane w obecnej formie dziś, rozkwitnie w pełnym, ostatecznym kształcie w postaci ogólnoświatowej, uniwersalnej super religii, która wchłonie całe wyznające chrześcijaństwo wraz ze wszystkimi religiami i kultami świata w okresie po ZABRANIU KOŚCIOŁA. Wam zaś. pozostałym, którzyście w Tiatyrze, wszystkim, którzy nie macie tej nauki... powiadam; Nie nakładam na was innego ciężaru; trzymajcie się tylko mocno tego, co posiadacie, aż przyjdę" (Obj. 2,24.25).

fragment z książki

Henryk Turkanik

"Księga Objawienia" 

Rozdział 16:19,20

19,20. I rozpadło się wielkie miasto na trzy części, i legły w gruzach miasta pogan. I wspomniano przed Bogiem o wielkim Babilonie, że należy mu dać kielich wina zapalczywego gniewu Bożego. I znikły wszystkie wyspy i gór już nie było. BW

A wielkie miasto rozpadło się na trzy części i miasta pogan runęły. I wspomniał Bóg na Wielki Babilon, by mu dać kielich wina - gniewu zapalczywości swej. I pierzchła każda wyspa, i gór już nie znaleziono. BT

I stało się, że wielkie miasto rozpadło się na trzy części, a także miasta pogan runęły. I wspomniano przed Bogiem o wielkim Babilonie, aby mu dać kielich wina szaleństwa gniewu Bożego. I wszelka wyspa uciekła i nie znaleziono już gór. NP

I stało się ono miasto wielkie na trzy części rozerwane, i miasta narodów upadły; i Babilon on wielki przyszedł na pamięć przed obliczem Bożem, aby mu dał kielich wina zapalczywości gniewu swojego. I wszystkie wyspy uciekły, i góry nie są znalezione. BG

Przeczytajmy jeszcze fragment z proroka Izajasza; „Głos się odzywa: Przygotujcie na pustyni drogę Pańską, wyprostujcie na stepie ścieżkę dla Boga naszego! Każda dolina niech będzie podniesiona, a każda góra i pagórek obniżone; co nierówne, niech będzie wyrównane, a strome zbocza niech się staną doliną! I objawi się chwała Pańska, i ujrzy to wszelkie ciało pospołu, gdyż usta Pana to powiedziały.” Izaj. 40:3-5

Na początku podzielę się ważną myślą. Rodzi się pomysł, aby na koniec mojego studium zrobić coś w rodzaju stopniowania ważności tematów. O liczbie 666 i o Armagedonie mamy tylko po jednym wersecie, a tymczasem zrobiono z tego dwa kluczowe i najważniejsze tematy w Księdze Objawienia, a nawet w Biblii. Są ważne, ale nie najważniejsze. Tymczasem zbliżamy się do jednego z najważniejszych tematów jakim jest Wielki Babilon. Mamy przed sobą ponad 40 wersetów na ten temat.

Wylanie szóstej czaszy powoduje jakieś wstrząsające zmiany na powietrzu, a ponad to na ziemi wielkie trzęsienie ziemi, jakiego jeszcze do tej pory nie było. O wzmożonych ruchach tektonicznych i o silnych trzęsieniach ziemi pisałem przy okazji omawiania wiersza (6:12) To najsilniejsze w historii trzęsienie ziemi spowoduje, że Wielkie Miasto zostanie rozerwane na trzy części. Wielu komentatorów twierdzi, że jest tutaj mowa o Jerozolimie, niektórzy twierdzą, że jest to Rzym. Jednak moim zdaniem, owym wielkim miastem w Księdze Objawienia najprawdopodobniej jest Babilon. Inne miasta pogan εθνων (ethnōn) narodów również ucierpią z powodu tego kataklizmu.

Przy tej okazji, Bóg zwraca uwagę na Babilon, „przypomina” sobie, lub bardziej ktoś Bogu przypomina, że pozostała jeszcze do zakończenia sprawa Babilonu. To jest bardzo ważna kwestia. Teraz jeszcze zapalczywy gniew Boży musi dotknąć Babilon. Ale dlaczego?

W Dziejach. Ap. 10:31 spotykamy podobną myśl o „wspominaniu czegoś przed Bogiem” czytamy; „I rzekł (Piotr): Korneliuszu, wysłuchana została modlitwa twoja i jałmużny twoje zostały wspomniane przed Bogiem. W dzisiejszym fragmencie jest mowa, że Babilon wielki εμνησθη (emnēsthē) został przypomniany, został wspomniany przed Bogiem

O wielkim mieście czytaliśmy również w Obj. 11:8; „A ich (dwóch świadków) trupy leżeć będą na ulicy wielkiego miasta, które w przenośni nazywa się Sodomą i Egiptem, gdzie też Pan ich został ukrzyżowany.” W czasach Jana określenie Wielkie Miasto dotyczyło głównie Rzymu, ale Jan mógł posłużyć się, co często czynił, starotestamentowym terminem określającym Babilon. Być może Babilon jest symbolem Rzymu jako miasta czy systemu polityczno – religijnego który charakteryzuje się wyjątkową pychą i zuchwalstwem oraz synkretyzmem religijnym. Babilon jest kojarzony z mieszaniną doktryn. Babilon to Wielki Uniwersalizm.

"A kobieta, którą widziałeś, to wielkie miasto, które panuje nad królami ziemi." Obj. 17:18

"Z dala stać będą ze strachu przed jego męką, mówiąc: Biada, biada tobie, miasto wielkie, Babilonie, miasto potężne, gdyż w jednej godzinie nastał twój sąd." Obj. 18:10

"I podniósł jeden potężny anioł kamień, duży jak kamień młyński, i wrzucił go do morza, mówiąc: Tak jednym rzutem zostanie strącone wielkie miasto Babilon, i już go nie będzie." Obj. 18:21

W kilku miejscach w Biblii czytamy, że wino, kielich, kubek na wino, czasza były symbolami gniewu, a nawet zapalczywego gniewu Bożego. O takiej idei czytamy u proroka Izajasza. „Tak bowiem rzekł do mnie Pan, Bóg Izraela: Weź z mojej ręki ten kielich wina gniewu i daj z niego pić wszystkim narodom, do których cię wysyłam, Aby piły i zataczały się, i szalały przed mieczem, który między nie posyłam. Wziąłem więc kielich z ręki Pana i napoiłem wszystkie narody, do których mnie posłał Pan;” Jer. 25:15-17

Przy okazji jeszcze raz chciałbym zwrócić uwagę na dwa słowa określające gniew w Księdze Objawienia. W języku greckim mamy tutaj taki tekst; ποτηριον του οινου του θυμου της οργης αυτου (potērion tou oinou tou thymou tēs orgēs autou) kielich kubek wina wzburzenia szału, gniewu Jego. Słowo θυμου (thymou) znaczy wściekłość, wzburzenie,  gniewny nastrój, gwałtowny wybuch gniewu, gniew z pasją, silne emocje, intensywny gniew, zapalczywy, natomiast οργης (orgēs) znaczy po prostu gniew, działanie w afekcie, oburzenie.

Dalej czytamy, że to trzęsienie ziemi o wielkiej sile, spowoduje, że wyspy „uciekną”, a góry się „pochowają” „I pierzchła każda wyspa, i gór już nie znaleziono.” Możemy tutaj rozważyć fizyczne mega trzęsienie ziemi i to jest jak najbardziej prawdopodobne, że do takiego kataklizmu dojdzie. Trzęsieniu ziemi będzie towarzyszyć ogromne tsunami. Ulegnie zmianie topografia ziemi i geografia świata, również polityczna. Możemy również mówić o trzęsieniu ziemi w społeczeństwie, które doprowadzi do „przebiegunowania” sceny politycznej na świecie. O takim politycznym trzęsieniu ziemi zdeprawowanej ludzkości czytamy również w wielu innych proroctwach w Biblii.

„I widziałem, gdy zdjął szóstą pieczęć, że powstało trzęsienie ziemi i słońce pociemniało jak czarny wór, a cały księżyc poczerwieniał jak krew, I gwiazdy niebieskie spadły na ziemię, podobnie jak drzewo figowe zrzuca figi swoje, gdy wiatr gwałtowny nim potrząśnie; I niebo znikło, jak niknie zwój, który się zwija, a wszystkie góry i wyspy ruszone zostały z miejsc swoich.” Obj. 6:12-14

„I widziałem, wielki biały tron i tego, który na nim siedzi, przed którego obliczem pierzchła ziemia i niebo, i miejsca dla nich nie było.” Obj. 20:11

„Ogień idzie przed obliczem jego. I pożera wokoło nieprzyjaciół jego. Błyskawice jego oświecają świat, Widzi to ziemia i drży. Góry jak wosk topnieją przed obliczem Pana, Przed Panem całej ziemi.” Ps. 97:3-5

„Bo oto Pan wychodzi ze swojego miejsca, zstępuje i kroczy po wzniesieniach ziemi. I rozpływają się pod nim góry, jak wosk od ognia, a doliny rozdzielają się, jak wody spływające ze stromych zboczy.” Mich. 1:3-4

Na koniec dzisiejszego rozważania chciałbym abyśmy, ku zbudowaniu i zachęceniu przeczytali fragment z księgi Psalmów; „Bóg jest ucieczką i siłą naszą, Pomocą w utrapieniach najpewniejszą. Przeto się nie boimy, choćby ziemia zadrżała I góry zachwiały się w głębi mórz.. Choćby szumiały, choćby pieniły się wody, Choćby drżały góry z powodu gniewu jego. Sela. Jest rzeka, której nurty rozweselają miasto Boże, Przybytek święty Najwyższego. Bóg jest w nim, nie zachwieje się: Bóg wspomoże go przed świtem. Wzburzyły się narody, zachwiały się królestwa, Odezwał się głosem swoim i rozpłynęła się ziemia. Pan Zastępów jest z nami, Warownym grodem jest nam Bóg Jakuba. Sela.” Ps. 46:2-8